بودن یا نبودن ابزاری
سلام و صفا
در ادامه بحث قبلی در مورد هوش مصنوعی و اثرات آن در مجموع مشارکت دوستان در ادامه بحثها نکات خوبی مطرح شد که بد نیست در اینجا بیان کنم.
هوش مصنوعی، یا اون مشاور رابطهی جدیدی که تو گوشی همهمون نشسته! یه جورایی هم دوستمونه و هم غریبه؛ هم میتونه کمککننده باشه هم یه مزاحم. این وسط، جنجال اصلی سر اینه که آیا این تکنولوژی داره به ما کمک میکنه بهتر ارتباط بگیریم یا داره جای خودمون رو میگیره و روابطمون رو بیروح و مصنوعی میکنه؟
از یه طرف، هوش مصنوعی عالیه برای زمانایی که کلمات تو گلو گیر میکنه. مثلاً وقتی میخوای برای اولین بار به کسی پیام بدی و نمیدونی چی بنویسی، یا بعد از یه دعوا به دنبال جملهی درستی برای آشتی میگردی. اینجا هوش مصنوعی مثل یه دوست باتجربه بهت ایده میده.
اما از طرف دیگه، اگه بخوایم هر پیام و حرفی رو ازش بگیریم، دیگه چیزی از صدای خودمون باقی میمونه؟ اون صمیمیت و خودمونی که تو یه “چطوری؟” ساده وجود داره، با جملات ساختهشده و بیروح از بین میره و رابطه سطحی میشه.
خب، راه چیه؟ چطور از این ابزار قدرتمند استفاده کنیم که رابطهمون رو قویتر کنه، نه ضعیفتر؟ این می تونه چند تا راهکار ساده و کاربردی باشه برامون:
۱. ازش ایده بگیر، نه کپی: هوش مصنوعی رو مثل یک منبع الهام ببین. جملهای که بهت میده رو با زبان و احساس خودت بازنویسی کن و جون واقعی بهش بده.
۲. برای شروع کردن ازش کمک بگیر:برای شکستن یخ یا پیدا کردن حالوهوای اولیهی یه متن عالیه، ولی ادامهی مکالمه و شیرینیش رو به خودت و احساس واقعیت بسپار.
۳.هرگز جایش رو با خودت عوض نکن: از هوش مصنوعی برای بهتر شدن ارتباطاتت استفاده کن، نه برای اینکه جای تو رو بگیره. اصالت و صداقت، مهمترین چیزها در هر رابطهای هستن و هیچ رباتی نمیتونه اون رو شبیهسازی کنه.
تا به حال استفاده شما از این ابزار چگونه بوده بگین ما هم یاد بگیریم.
hashtag#عباس_رحمتی
hashtag#ارتباطات_موثر
hashtag#کارآفرینی
